Bogurodzica, archaizmy, formy nieużywane!
Polecane strony: język francuski Sitodruk pozycjonowanie
W pieśni „Bogurodzica” występują również archaizmy słowotwórcze. Wspomniany już „Bożyc” przypomina inne znane słowo „Swarożyc” lub „Księżyc”. Oznaczają odpowiednio syn Boga, syn Swaroga, syn księdza (w dawnych czasach księdzem określano księcia). Zdarzają się archaizmy składniowe – „Twego dziela Krzciciela” – obecnie taki szyk wyrazów byłby niedopuszczalny. Tak samo zwrot „Bogiem sławiena”, to narzędnik w miejscu dzisiejszego dopełnienia z przyimkiem (przez Boga sławiona). Często również celownik pojawia się w miejscu dzisiejszego dopełniacza, a do dziś taka forma zachowała się tylko w imionach (Bogumił, Bogusław). W pieśni występują także formy, które już w XVw. były archaizmami, np. „dziela”, „Bożyce”, „Bogurodzica”. Zwraca uwagę też brak przegłosu w wyrażeniach „zwolena”, „sławiena”. W „Bogurodzicy” występują rymy zewnętrzne i wewnętrzne (tj. Bogurodzica dziewica). Jest to wiersz asylabiczny, pojawia się tu różna liczba głosek, ale widać tendencje do sylabizmu. Utwór pisany jest wierszem średniowiecznym, czyli zdaniowo-rymowym. Nazwa tego typu wiersza bierze się stąd, że w luźnym wersie zamyka się zdanie lub jednorodny człon zdaniowy. Rymy w wierszu średniowiecznym uzyskiwane były przez powtarzalność na końcu wersów formy gramatycznej np. czasownika w liczbie mnogiej („nosimy” i „prosimy”). Pojawiają się w wierszu antytezy – Bogurodzica dziewica, ziemski pobyt, rajski przebyt.
Strony, które warto odwiedzić: Korepetycje chemia Zaproszenia ślubne praca śląsk