Jedyna godna rzecz na świecie, twórczość!
Polecane strony:
Dwaj słynni twórcy, Horacy i jego wielki następca, Jan Kochanowski, stworzyli wiersze traktujące o nich samych oraz o ich twórczości. W obu wierszach występuje ten sam schemat kompozycyjny, a mianowicie pojawia się w nich teza – poeta różni się od innych śmiertelników, nie umiera tak jak oni, ponieważ jego twórczość daje mu nieśmiertelność, wieczną sławę. W obu utworach podmiot liryczny to autor wiersza, na co wskazują związki z biografią autorów. Nagrodą za trud i wysiłek intelektualny jest sława za życia i sława po śmierci. Która z nich cenniejsza? Obaj twórcy są przekonani o nieśmiertelności swojej oraz swojej twórczości (Non omnis moriar). Chociaż ciało umrze, śmierci uniknie boska cząstka tych ludzi – talent, sztuka, poezja. W tym przypadku zbędne zdają się typowe okoliczności, wiążące się ze śmiercią – żal po stracie bliskiej osoby czy też pogrzeb. Nie ma na przykład sensu, żeby pogrzeb był tragiczny i wystawny – wszystko to okazuje się zbyteczne w przypadkach obu twórców. W obu wierszach pojawiają się podobne obrazy i motywy – poeta to ptak, konkretnie łabędź, wznosi się nad światem. Taka sytuacja symbolizuje oddanie się marzeniom, wyobraźni, bycie nieograniczonym w czasie i przestrzeni. Zarówno Horacy, jak i Kochanowski, byli ludźmi bardzo wykształconymi na miarę swoich czasów. Polskiego poetę określano szumnym tytułem „poeta doctus”, był humanistą, miał szerokie zainteresowania.
Strony, które warto odwiedzić: